“Fuck”/”Marry”/”Kill” – TheBallHog’s Edition

Posted on Feb 8 2017 - 7:05pm by The Ball Hog

Το “Fuck”/”Marry”/”Kill” είναι ένα διαδεδομένο παιχνίδι, παίζεται από ομάδα φίλων, όπου ένας παίχτης δίνει σε έναν άλλον τρία ονόματα γνωστών τους ή διασημοτήτων και του ζητάει να διαλέξει από την τριάδα ποιον/α θα παντρευόταν, με ποιον/α “θα συνευρισκόταν ερωτικά”, και τέλος ποιον/α θα σκότωνε από την τριάδα.

Την ιδέα την έριξε ο Μαυράκης, οι δικηγόροι (του διαβόλου…) Μαντζούκας και Χάτσιος την έπιασαν στον αέρα, κι έτσι βρεθήκαμε στρογγυλοκαθισμένοι στην αίθουσα συνεδριάσεων των κεντρικών γραφείων του Ball Hog να περιμένουμε τις τριάδες που θα μας ανατεθούν.

fmk

“Anthony Davis, Karl-Anthony Towns, DeMarcus Cousins”
Πέτρος Καούνης:
Fuck DeMarcus Cousins. Είναι σαν το γνωστό ανέκδοτο με το λαγό και το λιοντάρι. Λέμε καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα. Είναι το σκηνικό που κορνάρεις σε κάποιον που οδηγεί smart στο δρόμο και όταν κατέβει ψάχνεις τρύπα να κρυφτείς.
Marry KAT. Και μόνο το ακρωνύμιο που σχηματίζει το όνομά του, σου βγάζει κάτι γλυκό και αγαπησιάρικο. Όλοι θα θέλαμε να έχουμε μια γάτα με τις ικανότητες του Towns και όχι σαν αυτή του Μαυράκη που απλά περιφέρει το τρίχωμα της στο χώρο.
Kill The Brow. Δεν θα χρειαστεί βέβαια γιατί λογικά, εύχομαι σε πάρα πολλά χρόνια από τώρα, θα βρεθεί νεκρός στο μπάνιο του, μετά από ατύχημα με τσιμπιδάκι για τα φρύδια. Τι εννοείται πως δεν γίνεται κάτι τέτοιο; Check this out.

Νίκος Ραδικόπουλος:
Fuck: Anthony Davis. Είναι εύθραυστος και στο γάμο θες μια σχέση ισότιμη, όχι να είσαι μονίμως πάνω από τον άλλον υπερπροστατευτικά μην και σου σπάσει. Καμία σχέση δεν αντέχει έτσι στον χρόνο. Παρόλα αυτά, το βράδυ που θα γράψει 50+ πόντους, 20 rebs, εφτά assists, άλλα τόσα κοψίματα, τρία κλεψίματα, με τρία εύστοχα τρίποντα και 12 βολές θέλω να το περάσει μαζί μου.
Marry: ΚΑΤ. Ό,τι και ο Davis, με ελάχιστα λιγότερα λιπαρά ενδεχομένως (για κακό το λέω), αλλά ξέρεις πως θα είναι εκεί για σένα. Για πάντα.
Kill: Boogie. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά (και τα στατιστικά) franchise παίχτη, αλλά στην έβδομη σεζόν του στη λίγκα, και παρά τους εφτά επίσης προπονητές που έχει αλλάξει, δεν έχει οδηγήσει ποτέ την ομάδα του, όχι στα playoffs, αλλά καν πάνω από τις 33 νίκες. Κάθε βράδυ στα όρια του triple double, κάθε βράδυ κι ένα ξέσπασμα ή μια αστεία τεχνική ποινή. Μέλι-μέλι κι από τηγανίτα τίποτα. Είσαι ο αδύναμος κρίκος φίλος. Sorry…

“Stan Van Gundy, Doc Rivers, Tom Thibodeau”
Gus Χρυσοχού:
Fuck Stan Van Gundy. Δεν έχω τίποτα με τον πιο swag προπονητή όλων των εποχών, αλλά άνθρωπος που υπόσχεται στη γυναίκα του πως οι Pistons θα είναι η τελευταία προπονητική του δουλειά και μετά τέλος, δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια επιλογών.
Marry Tom Thibodeau. Προσωπικότητα και ο άνθρωπος που θα φέρει το σπίτι σου στο peak του. Μοναδικό κουσούρι το να πιστεύει στο ξεχείλωμα των αντοχών. Αν, για παράδειγμα, σπάσει κανένας σωλήνας είναι ικανός να τον αφήσει “για να δει αν αντέχει για 48 λεπτά υπό πίεση”. Αλλά χωρίς καβγάδες, σπίτι δεν στέκεται.
Kill Doc Rivers. Θέλει και ‘ρώτημα; Ο μόνος προπονητής στην Ιστορία που έχει χάσει σειρά playoffs δύο φορές, προηγούμενος 3-1. Επιπλέον αυτή η εμμονή στα ’00s (Pierce, “Big Baby” Davis, Bass) και σε συγγενείς, μοιάζει λίγο με ελληνικό δημοσιοϋπαλληλίκι των ’90s. Νισάφι πχια!

Μήτσος Μαυράκης:
Fuck Doc Rivers: Ο Doc μπορεί να είναι ένας φριχτός General Manager, που προς τιμήν του μας έχει χαρίσει άπειρες στιγμές διασκέδασης με τη χολή που εχει χυθεί για την μεταγραφή του γιου του που τελικά όμως αποδεικνύει πως δεν είναι άσχημος combo guard, αλλά οι προπονητικές αρετές του δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση. Χτίζει στρωτές επιθέσεις με όμορφες συνεργασίες και μασκαρεύει τις επιθετικές αδυναμίες παικτών του. Και το κυριότερο είναι εξαιρετικός ηγέτης και ιδανικός στο να χτίζει ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό. Επιπλέον μπορεί αυτά τα περί Ubuntu να ακούγονται σαν Coehlo για πρωτάρηδες, αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως αποτελεί μια πηγή έμπνευσης για τους παίκτες του και ο τρόπος που διαχειρίστηκε την τοξική κρίση με τον Donald Sterling εν μέσω playoffs τον κατοχύρωσε στην συνείδησή μας σαν ένα πραγματικό ηγέτη από τον πάγκο. Αρκεί να κόψει τις διπλοβάρδιες.
Marry Stan Van Gundy: Ένα κεντρικό pick’n’roll και τρεις σουτέρ ακροβολισμένοι στο τρίποντο για να ανοίγουν το γήπεδο. Το μπερδέμενο forward που μετατοπίστηκε στο τέσσερα κι έγινε το απαραίτητο αξεσουάρ κάθε επιτυχημένης ομάδας. Αυτά που έκανε ο Van Gundy δεν ήταν πρωτόγνωρα, αλλά το Orlando του που έφθασε ένα βήμα από τον τίτλο αποτελεί μια από τις πιο επιδραστικές ομάδες της τρέχουσας χιλιετίας. Μπορεί προς το παρόν να μην έχει κατορθώσει να επαναλάβει τη συνταγή με την ίδια επιτυχία (είτε γιατί ο Drummond δεν είναι ακόμα κυρίαρχος ή γιατί μάλλον ο Reggie Jackson είναι υπερεκτιμημένος), αλλά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως ο Stan the Man έχει το blueprint έχει και το swag για να χτίσει μια σύγχρονη ομάδα.
Kill Tom Thibodeau: OK, ας του αναγνωρίσουμε πως άλλαξε τον τρόπο που παίζουν άμυνα στο ΝΒΑ. Αξιός, είναι ο απόλυτος defensive coordinator. Ενώ οι αρετές του στην άμυνα τον καθιστούν πρωτοπόρο, δεν έχει καταφέρει σε καμία του ομάδα του να χτίσει μια καλή επίθεση που να μην βασίζεται αποκλειστικά στη διάθεση των scoring-first guard του. Δηλαδή ακριβώς το είδος της επίθεσης που έχει μικρή προσδόκιμο ζωής των Μάιο. Και μιλώντας για το νήμα της της ζωής που κόβεται τόσο άδικα δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε για την κατάχρηση που επιφυλάσσει στους παίκτες του και πως τους οδηγεί σε εξαιρετικές επιδόσεις στις κρύες και αδιάφορες νύχτες του χειμώνα όταν ο Thibs θέλει τη νίκη περισσότερο από κάθε άλλον στο γήπεδο, αλλά αφήνει πίσω του ναυάγια στα playoffs και διαλυμένες καριέρες.

“Elfrid Payton, Emmanuel Mudiay, Ricky Rubio” 
Πέτρος Καούνης:
Fuck Elfrid Payton. Απόδοση ασανσέρ για γερά φαντασιακά νεύρα.
Marry Emmanuel Mudiay. Γιατί έπεσε σε κίνηση στην περιφέρεια των Nuggets και μέχρι να ξεφορτώσουν σε κάποιο trade, χρειάζεται την αγάπη μας.
Kill Ricky Rubio. Κάθε φορά που τολμάει να σουτάρει, ένας φίλαθλος του μπάσκετ κάπου στον κόσμο, πεθαίνει. Οκ, υπάρχουν και νεκραναστάσεις.

Μήτσος Μαυράκης:
Fuck: Elfrid Payton. Και όχι αποκλειστικά γιατί είναι κάτοχoς της πιο εντυπωσιακής κόμης που έχει κοσμήσει τα παρκέ μετά το afro του “Dr. J”. Oι αρετές του Elfrid σαν δημιουργού είναι δεδομένες. Η προσπάθεια που ρίχνει για να βελτιώσει το πρόβλημα του στην επίθεση έχει περάσει απαρατήρητη μέσα στα χάλια των Magic. O Payton έχει αναπτύξει ένα σχετικά αποτελεσματικό floater, έχει γίνει απλά κακός στις βολές, ενώ ήταν άθλιος και μπορεί να μην σουτάρει καλύτερα από μακρυά, αλλά είναι τουλάχιστον πιο θρασύς. Συνολικά μια βελτίωση που μπορεί να μην είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού, αλλά αφήνει ελπίδες για το μέλλον. Και είναι χρέος μας να τον επιβραβεύσουμε για αυτό.
Marry: Ricky Rubio. Ούτε οι πλέον εμπαθείς συμπατριώτες μας δεν μπορούν να παραναγνωρίσουν πως ο “Μάγος του Masnou” είναι η μεγαλύτερη ιδιοφυΐα σαν δημιουργός που έχει πατήσει τα παρκέ από την εποχή του Pete Maravich. Ο απόλυτος σύντροφος, καθώς ζει για να κάνει ευτυχισμένους τους συμπαίκτες, τόσο αλτρουιστής, σε σημείο που έγινε το μεγάλο του ελάττωμα. Υποτιμημένος αμυντικός, ξεκάθαρα ένας από τους καλύτερους στο ΝΒΑ στη θέση του, ίσως υπερβολικά καλός αμυντικός για το καλό του, καθώς η προσήλωσή του τον κάνει να μην έχει την απαιτούμενη ενέργεια για να τελειώνει τις φάσεις. “Ο Ricky σταυρώθηκε για τις αμαρτίες μας”.
Kill: Emmanuel Mudiay. O Γκανέζος έχει ξεκάθαρα μεγαλύτερο ταβάνι από τους προαναφερθέντες, αλλά αγωνίζεται σαν να οδηγάει ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο παίζοντας το Destruction Derby. Αποτελεί την κόπια σε αθλητικά προσόντα του John Wall, αλλά προς το παρόν δεν έχει δείξει την στοιχειώδη αίσθηση του ρυθμού και του γηπέδου που οφείλουν να επιδεικνύουν οι σπουδαίοι point guards. Ακόμη πιστεύω πως δια μαγείας θα του εμφυσήσει την μπασκετική του σοφία ο Jokic, αλλά προς το παρόν σαν δίδυμο θυμίζουν τους “Pinky & Brain”.

Tyus Jones, Shabazz Napier, Tyler Ulis”
Gus Χρυσοχού:
Fuck: Tyler Ulis. Προς το παρόν δείχνει διάθεση να σουτάρει μόνο, και από έναν point guard αυτό δεν το θέλω. Το κολέγιο πάει, δες λίγο και το οργανωτικό κομμάτι και ξανασυζητάμε τη μεταξύ μας σχέση ύστερα μικρέ.
Marry: Tyus Jones. Γιατί όποιος έγραψε τα ονόματα αυτά δεν μου άφησε πολλές επιλογές. Τον draft-αρα το 2015 στην “LOL” και τις επιλογές σου δεν τις αφήνεις. Ή προσπαθείς τουλάχιστον. Ακόμα περιμένω το ξέσπασμά του και ας είναι και σε ευρωπαϊκό έδαφος. Θα καμαρώνω από την τηλεόραση.
Kill: Shabazz Napier. Κατηγορία “next best thing” πριν γίνει draft και όλοι περιμέναμε την αποκάλυψη. Tρίτη του χρονιά φέτος, ακόμα περιμένουμε (Ok, δέχομαι ότι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να είσαι back up του Lillard) και όπως πάει το πράγμα θα περιμένουμε για πολλά χρόνια ακόμα.
James Dolan, Vivek Ranadive, Mikhail Prokhorov”
Gus Χρυσοχού:
Fuck: James Dolan. Υποτίθεται πως έφερε τον Phil Jackson στο “μεγάλο μήλο” για να ανακτήσουν οι Knicks την χαμένη τους αίγλη. Αντ’ αυτού πάνε πολύ χειρότερα τηρουμένων των αναλογιών. Μήπως το πρόβλημα ξεκινάει από τον πρόεδρο;
Marry: Mikhail Prokhorov. Το να έχεις έναν λεφτά να χρηματοδοτεί την ομάδα σου είναι ευλογία. Και χουβαρντάς είναι1)Screw the cap! και show off είναι, όλα μια χαρά. Έναν άνθρωπο δίπλα του για να του δίνει καλύτερες συμβουλές και όλα θα πάνε καλύτερα.
Kill: Vivek Ranadive. Επίσης λεφτάς, αλλά ανατολικής νοοτροπίας (ναι, περισσότερο και από τον Prokhorov), τουτέστιν “εγώ βάζω το κασέρι, εγώ αποφασίζω”. Πάει να το σώσει, δίνοντας σε θρύλους της ομάδας νευραλγικά πόστα (Divac, Peja), αλλά κατά βάση ρίχνει στάχτη στα μάτια. Take a step back και άσε τον κόσμο να δουλέψει.

Σταύρος Μαρίνος: Αγχώνομαι ιδιαίτερα με τέτοιου είδους διλήμματα, διότι έμμεσα φέρνουν στην επιφάνεια βαθιά ψυχολογικά τραύματα κι επιθυμίες. Με το ένα χέρι με κουτάλι και παγωτό σοκολάτα για βοήθεια αποφασίζω λοιπόν, να απαντήσω.

Marry: Το μόνο που έχω ξεκάθαρα στο μυαλό μου είναι πως θα παντρευόμουν τον Vivek. Θα μπορούσα να επικαλεστώ το ότι υποστηρίζουμε την ίδια ομάδα, αλλά μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Όταν κοιμούνται όλοι σπίτι, βλέπει κάθε νύχτα αγώνες των Warriors φορώντας φανέλα Baron Davis. Θα μπορούσα να ισχυριστώ πως είμαστε ομόθρησκοι, αλλά είναι ξεπλυμένος Ινδουιστής που δεν έχει κάνει ποτέ του διαλογισμό και τρώει μοσχάρι, ενώ εγώ βρίσκομαι πιο κοντά στο αιρετικός Βουδιστής και είμαι χορτοφάγος. Αλλά δεν έχουν σημασία αυτά, διότι ο Vivek έχει όραμα, είναι ιδιοφυής, παθιασμένος, αποφασισμένος, οικογενειάρχης και πρόεδρος εταιρείας software (φανταστείτε gadgets στο σπίτι).
Kill: Είμαι διχασμένος ανάμεσα στην μέγιστη ηλιθιότητα του Dolan και την επικινδυνότητα ενός Ρώσου μεγαλομαφιόζου. Νομίζω πως πρέπει να σκοτώσω τον Prokhorov, μιας και στο σεξ είμαι ιδιαίτερα συναισθηματικός, ενώ ο Prokhorov ένας άπληστος εργένης που ενδιαφέρεται μόνο για τη διόγκωση του εγώ του. Συν ότι ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος με τον θάνατο ενός ανθρώπου που πατάει επί πτωμάτων για να επιβιώσει.
Fuck: Θα ήταν μια αποτυχημένη σεξουαλικά εμπειρία, αλλά νομίζω μετά το σεξ θα μου άνοιγε την καρδιά του κλαίγοντας για το πόσο loser νιώθει, πως τον κακομεταχειρίζονται τα media και πως ήταν θύμα bullying στο σχολείο. Αυτό βέβαια θα μου έδινε την ευκαιρία να του δώσω συμβουλές για τους Knicks, και το πως πρέπει να πείσει τον Hornacek να δώσει παραπάνω χρόνο στον Jennings, τον οποίο έχω στο fantasy.

“DeAndre Jordan, Rudy Gobert, Hassan Whiteside”
Μήτσος Μαυράκης:
Fuck: DeAndre Jordan. Κατά τη διάρκεια του φλερτ δεν υπάρχουν κανόνες και είναι κοινωνικά αποδεκτό πως είναι θεμιτό να ειπωθεί το μεγαλύτερο ψέμα. Η υπόσχεση των Mavericks στον DeAndre πως θα γίνει η βάση της επίθεσης φλέρταρε με τα όρια της ανηθικότητας. Ο Jordan παρέμεινε στους Clippers αναγνωρίζοντας το ταβάνι του και είναι έξοχος σαν ένας τρόμος όταν ρολάρει προς την μπασκέτα. Παραμένει ένας εξαιρετικά πειθαρχημένος αμυντικός, που αποτρέπει καν τη δημιουργία σκέψης για εύκολο καλάθι στην ρακέτα της ομάδας του, όχι μόνο χρησιμοποιώντας το άλμα του, αλλά παράλληλα με τις σωστές τοποθετήσεις του και τα γρήγορα πόδια του.
Marry: Rudy Gobert. Μπορεί μεν να έχει τα skills τυφλής καμηλοπάρδαλης, όπως είχε γράψει και ο Χάτσιος, αλλά ο center της Utah είναι δίχως καμία αμφιβολία ο καλύτερος αμυντικός του πρωταθλήματος. Εξοχή αίσθηση του χώρου κι απόλυτη επίγνωση του μεγέθους που του επιτρέπει να κυριαρχεί στη ρακέτα, όντας η άγκυρα στην καλύτερη άμυνα του ΝΒΑ. Και bonus; Τα πολύ όμορφα τελειώματα κοντά στη ρακέτα. Και το κυριότερο, βάζει τις βολές. Τι άλλο μπορεί κανείς να ζητήσει από ένα σκιάχτρο;
Kill: Hassan Whiteside. Don’t Believe The Hype και τα “άδεια” νούμερα που προσφέρει ο center του Miami. Επιθετικά λίγο πιο ταλαντούχος από τους προαναφερθέντες, άλλα τι να το κάνεις όταν και πάλι η χρηστικότητά του σε μια επίθεση είναι απλά για να τελειώνει λόμπες; Είναι κάτοχος, όμως, του πιο κακά κρυμμένου μυστικού του ΝΒΑ: Παρά τα εντυπωσιακά νούμερα σε rebound και κοψίματα, ο Whiteside είναι ένας μέτριος αμυντικός και η άμυνα του Miami είναι πολύ καλύτερη όταν ο Spoelstra τον βάζει στον πάγκο και παίζει στη θέση του με κάποιο forward που μπορεί να αλλάζει στους κοντούς και δεν ενδιαφέρεται μονάχα για να φουσκώσει τα νούμερά του πηδώντας άσκοπα στο τραμπολίνο. Τελευταίος που του έφαγε τη θέση σε αλλαγές σαν του βόλεϊ, ο Okaro White. Όχι ακριβώς το υλικό που φανταζόμασταν για τον DPOY…
“Gasol Bros, Lopez Bros, Morris Bros”
Άρης Τόλιος:
Fuck: Lopez Bros. Δίδυμοι και μάλιστα εξωτικοί, εξαιρετικοί για μια βραδιά, σε πείθουν εκ πρώτης ότι είναι ικανοί για μεγάλα πράγματα και αν τύχει η βραδιά τους, κονόμησες. Δεν υπάρχει λόγος να ζορίζουμε το κεφαλάκι μας για το αν θα μπορούσες να τους έχεις για πάντα μαζί σου (σαφώς και όχι). Θα παραμένουν πάντα πολλά υποσχόμενοι.
Marry: Gasol Bros. Έχουν και τα χρονάκια τους, έχουν και ένα γοητευτικό αυτοκρατορικό ύφος, είναι και σε ηλικία γάμου, δεν γερνάνε εύκολα (ίσα – ίσα, όσο μεγαλώνουν φαίνεται να καλυτερεύουν) και θα αποτελούν, όσο αντέχουν, εγγύηση.
Kill: Morris Bros. Γιατί ανήκω στον γενικό πληθυσμό. Α, και επειδή οι Suns -που όντως τους σκότωσαν- μου ήταν πάντα συμπαθείς ως franchise.
“Jaylen Brown, Marquese Chriss, Dragan Bender”
Άρης Τόλιος:
Fuck: έχοντας το πιο έκφυλο look από τους τρεις, θα προτιμήσω τον Jaylen Brown. Μπορεί να γίνει πολύ καλός, αρκεί να βρει τον απαραίτητο χώρο στο χάος της Βοστόνης. Το καλό -με εφαρμογή τόσο στο φλερτ, όσο και στην αγωνιστικότητα- είναι πως επιμένει σε μια χρονιά που όλα δεν έχουν πάει ακριβώς όπως τα περίμεναν οι Celtics (υπερβολικά πολλά assets, υπερβολική συμφόρηση στις θέσεις “2” ως “4”, καλός και star αλλά ούτε τόσο καλός ούτε τόσο star ο Horford, υπερβολικά καλός ο Thomas, και λοιπά.): υποφέρει ο Jaylen, καθώς στριμώχνεται ανάμεσα σε Bradley, Rozier, Smart, Crowder, Jerebko, Amir Johnson, αλλά είναι καλός στην άμυνα και θα του δώσουμε μια θέση στο κρεβάτι μας.
Marry: Dragan Bender. Μόλις έκλεισε τα 19, ο νεαρότερος στο ΝΒΑ αυτή την στιγμή. Prospect (πολύ) μακράς διάρκειας και κατά την άποψη μου ασφαλές στοίχημα -αρκεί να βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον. Μοιάζει με τις “νύφες” που φεύγανε νέες για την Αμερική, με ελάχιστες εικόνες για το πως πραγματικά είναι να τις συνοδεύουν.
Kill: Ο Marquese Chriss φαίνεται θεωρητικά πολύ πιο συμβατός με το παιχνίδι του ΝΒΑ από οποιονδήποτε άλλο lottery pick. Όμως το ΝΒΑ αλλάζει δραματικά και τα χαρακτηριστικά που έχει ο Chriss αυτή την στιγμή (με πρώτα και κύρια την ατομική ή τη συμμετοχή του στην ομαδική άμυνα) τον φέρνουν πιο κοντά σε “bust” τύπου Jonathan Bender, του οποίου μοιάζει πάρα πολύ, παρά σε κάποιο πετυχημένο υβριδικό πρότυπο oversized power forward των ’00s τύπου Garnett. Βεβαίως, είναι κι αυτός εξαιρετικά νεαρός, οπότε η δολοφονία του δεν είναι ακόμα κοντινή.
“DeJounte Murray, Wade Baldwin IV, Aaron Harrison”
Γιάννης Χάτσιος:
Fuck: DeJounte Murray. Είναι η 16χρονη που ξέρεις ό,τι δεν πρέπει, αλλά σφύζει τόσο πολύ από ζωή και δεν αντιστέκεσαι.
Marry: Aaron Harisson. Ξέρεις πως δεν θα σου προσφέρει thrills, αλλά ρε φίλε θα είναι εκεί, και θα κάνει και όλες τις δουλειές. Από το να μαγειρέψει μέχρι να μάθει να παίζει games στο pc μαζί σου. Και δεν θα γκρινιάζει.
Kill: Ε, ο Baldwin είναι το ίδιο πάνω κάτω, απλά ακόμα δεν το έχει συνειδητοποιήσει και ζητάει πιο πολλά ή μάλλον εσύ βάζεις στο κεφάλι σου την ιδέα ότι αξίζει περισσότερα και δεν το φχαριστιέσαι…
“Jon Leuer, Mike Muscala, Frank Kaminsky”

Πέτρος Καούνης: Με αυτή την τριάδα έφτασα πάρα πολύ κοντά στο να αποδεχθώ την πρόταση του Μαρίνου για απαγόρευση των λευκών στο ΝΒΑ… Το λοιπόν…

Fuck: Jon Leuer. Έλα αγόρι μου, πέρασε έξω που θες να έχεις και θέση στους απόγονους των Bad Boys…
Marry: Frank Kaminsky. Τον συμπάθησα από το NCAA αλλά όταν βρέθηκε μπροστά μου σε fantasy league draft, προτίμησα να πάρω κάποιον κουτσό στη θέση του.
Kill: Mike Muscala. Η Ατλάντα φέτος έχει πάρα πολλούς λόγους να χαίρεται. Migos, Childish Gambino, και λοιπά. Ο Muscala είναι ίσως ο μόνος λόγος για να ντρέπονται.

Mario Hezonja, Ben McLemore, Nik Stauskas”
Μήτσος Μαντζούκας:
Fuck: Mario Hezonja. Χωρίς δεύτερη σκέψη, άλλωστε δεν έκρυψα ποτέ τον έρωτα μου για τον Κροάτη με τις απεριόριστες δυνατότητες, γνωρίζοντας όμως κατά βάθος ότι δεν πρόκειται ποτέ να εξελιχθεί σε κάτι πιο σταθερό μεταξύ μας. Θα τον σκέφτομαι με ευχαρίστηση για πάντα, αλλά o ίδιος δεν προσπάθησε καθόλου για να σταθεί αυτή η σχέση αγάπης.
Marry: Nik Stauskas. Δεν είναι εύκολο να δεσμευτώ, αλλά ο Nik έχει δείξει ότι αν μη τι άλλο είναι δουλευταράς. Πέρασε δύσκολα στην αρχή, έξυσε τον πάτο, και από τότε δουλεύει για να ξανανέβει αργά -πολύ αργά- αλλά σταθερά. Αναπτύσσεται παντού, σε κάθε τομέα του παιχνιδιού, έχει πλέον ντρίπλα, παίζει άμυνα, βλέπει γήπεδο, και προσπαθεί να ανταποκριθεί στον τίτλο του σουτέρ που είχε από μικρός. Όσο δουλεύει, θα ανταμείβεται. και αυτό προσδίδει μια σιγουριά, απαραίτητη για τον έγγαμο βίο.
Kill: Ben McLemore. Ο McLemore είναι αντίστοιχη περίπτωση με τους από πάνω όσον αφορά τις τάσεις αυτοκαταστροφής, αλλά δεν έχει παλέψει να σηκωθεί στα πόδια του όπως ο Stauskas, ούτε έχει την φαντεζί αλητεία του Mario που μου έκλεψε την καρδιά, οπότε αναγκαστικά του πέφτει ο κλήρος του αποκεφαλισμού…
“Enes Kanter, Greg Monroe, Nikola Vucevic”

Λουκάς Μοσχούλας:
Fuck: Nikola Vucevic. Όχι μόνο γιατί είναι ο ομορφότερος από τους τρεις, αλλά γιατί είναι και ο πιο μπασκετικός. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά ο Nikola είναι ένας ψηλός που ευχαριστιέμαι να βλέπω: γλυκό σουτάκι, εξαιρετικό pick ‘n’ pop και όμορφες κινήσεις κοντά στο καλάθι. Τόσο απλά.
Marry: Enes Kanter. Ο βασικότερος λόγος είναι ότι είναι από τους αυτούς που δεν μασάνε τα λόγια τους απέναντι στο καθεστώς Ερντογάν όντας υποστηρικτής του κινήματος Gulen. Καθώς επίσης και για να τον προσέχω στο σπίτι μην κάνει την χαζομάρα να τραυματιστεί (την οποία τελικά έκανε) καθώς τον έχω και σε μία λίγκα στο fantasy.
Kill: Greg Monroe. Τα πράγματα εδώ είναι πολύ απλά, ακόμα και ο Jason Kidd θα ήταν μαζί μου σε αυτή την επιλογή. Ο λόγος; ότι στο πρόσωπο του οι Bucks ΔΕΝ βρήκαν τον βαρύ center, τον άνθρωπο που θα έκλεινε τους διαδρόμους στην ρακέτα και θα τους βοηθούσε να γίνουν ανταγωνιστική ομάδα στην Ανατολική περιφέρεια.

Μήτσος Μαυράκης:
Fuck: Nikola Vucevic. Αταίριαστος ψηλός για το σημερινό guard dominated παιχνίδι αλλά πραγματικά πόσο γλυκό χέρι. Μηχανή παραγωγής double double που κάνει δύο πράγματα εξαιρετικά να βάζει την μπάλα στο καλάθι και να μαζεύει το αμυντικό rebound. Καλός αμυντικός δεν θα γίνει ποτέ, αλλά είναι δυο βήματα (προς τα πίσω) μακριά από τα γίνει συνεπής σκόρερ από το τρίποντο και αν είναι υπερχρήσιμο επιθετικό όπλο για κάθε ομάδα.
Marry: Greg Monroe. Ο κατεξοχήν παίκτης που προκαλεί ονειρώξεις στον Phil Jackson2)αν και είμαι βέβαιος πως ο Zen Master βλέπει μονάχα εφιάλτες πως ο Carmelo του καίει το ράντσο στην Montana με την ικανότητα να δημιουργεί από τον «αγκώνα», όντας ο τέλειος ψηλός για την τριγωνική επίθεση. Δεν είναι απλά καλός σκόρερ, αλλά είναι κυρίως ένας εξαιρετικός πασέρ με εκπληκτική αντίληψη του γηπέδου για center. Κακός αμυντικός όπως οι προαναφερθέντες, αλλά με αναλαμπές όπου δείχνει έντονο ζήλο και πολύ «έξυπνα» χέρια που του αποφέρουν πολλά κλεψίματα. Στους Bucks δεν ταίριαξε στην επιθετική άμυνα που ονειρεύεται ο Kidd, αλλά σε έναν κόσμο που ο Jokic αποτελεί αντικείμενο λατρείας, ο Moose θα έχει πάντα την εκτίμησή μας και κάποια στιγμή θα βρεθεί σε μια ομάδα που μπορεί να τον χρησιμοποιήσει στην εντέλεια.
Kill: Enes Kanter. Μαύρη τρύπα στην άμυνα, όπου αποφεύγει συνειδητά κάθε είδους επαφή. Στην επίθεση έχει μέσους όρους καριέρας ανα 36 λεπτά 15 σουτ και σκάρτη μία assist. Όπως είπε καλύτερα από εμάς ο Trevor Booker

Άντε και ορίστε μια μικρή λίστα με τους παίκτες που αγωνίζονταν κατά μέσο όρο πάνω από 20 λεπτά ανα παιχνίδι και έχοντας πάνω από 23% Usage Rate, είχαν λιγότερο από 6% Assist rate, στην οποία ο Τούρκος είναι μοναδικός εν ενεργεία παίκτης

*** BONUS: All Star Voting Tweak edition ***
“Yao Ming του 2011, Yi Jianlian του 2009, Zaza Pachulia του 2017”. 
Άρης Τόλιος:
Fuck: Yao Ming. Βρέθηκε βασικός center της Δύσης με 1,1 εκατομμύρια ψήφους το 2011, παρότι αγωνίστηκε μόλις πέντε παιχνίδια και αποσύρθηκε στο τέλος της σεζόν οριστικά από το μπάσκετ. Δεν αγωνίστηκε ποτέ στο All-Star Game, ούτε καν παρευρέθηκε, καθώς ήταν για αποθεραπεία. Αντικαταστάθηκε από τον Kevin Love, ο οποίος μόλις είχε ξεκινήσει τη διετία “σοκ και δέους” στη Minnesota. Αξιοπρεπής, παιχταράς, με αίσθηση του χιούμορ, ωραίος τύπος γενικότερα ο Yao, αλλά εντάξει, στη χειρότερη σεζόν της καριέρας του τον ψήφισαν ένας στους δέκα Κινέζους πολίτες (άγνωστο πόσοι έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ). “Fuck”, πάντως, γιατί μόνο τραυματισμένο μπορείς να κρατήσεις καθηλωμένο στο κρεβάτι ένα θηρίο ύψους 2,29.
Marry: Προφανώς τον Zaza Pachulia του 2017. Δεν τα κατάφερε, αφού τον πολέμησε και τον νίκησε ο “The Man” της λίγκας. Φαντάζομαι η ευτυχέστερη κατάληξη της ιστορίας αυτής (την ξέρετε, μην τα ξαναλέμε) θα είναι ο Pachulia να προκαλεί τον Adam Silver σε μονομαχία στο WWF Smackdown, αφότου κι οι δύο έχουν αποσυρθεί από το ΝΒΑ. Στα σοβαρά, πάντως, για να μην εκφυλίζεται τελείως ένας θεσμός, ο οποίος έχει και το νόημα “να μαζεύονται οι καλύτεροι”, για μένα καλώς υπάρχει μια δικλείδα ασφαλείας. Τι λέγαμε; Α ναι. “Marry”, λοιπόν τον Zaza γιατί φαντάζομαι από τώρα έναν υπέροχο παραδοσιακό Γεωργιανό γάμο.
Μπορώ να φανταστώ τον Zaza με οποιαδήποτε από τις δύο φορεσιές. Άντε βρε και στα δικά σας!

Μπορώ να φανταστώ τον Zaza με οποιαδήποτε από τις δύο φορεσιές.
Άντε βρε και στα δικά σας!

Kill: Τον Yi. Απορώ πως δεν τον μετράνε στα μεγαλύτερα busts όλων των εποχών. Πέντε χρόνια στο NBA, με μ.ο. 7,9 ppg/4,9 apg, #6 στο πλούσιο draft του 2007 (αυτό με τον Oden και τον Durant, στο οποίο ο Yi έπιασε το NBA στην post-Yao κινεζομανία και υπερσκέλισε ένα σωρό εξαιρετικούς ρολίστες συν τους Joakin Noah και Marc Gasol), παραλίγο ως sophomore να πάρει τη θέση του βασικού forward στην ψηφοφορία για το All-Star Game του 2009 από τον μόλις οκτώ μηνών πρωταθλητή Kevin Garnett. Βεβαίως, για να τα λέμε όλα, ο Yi μάλλον ήταν ο καλύτερος Κινέζος που έπαιξε στο ΝΒΑ και δεν λεγόταν Yao Ming, αλλά δυστυχώς, θα πρέπει να την πληρώσει για τους Mengke Bateer, Wang Zhizhi, Sun Yue.

*** BONUS: Toxic Masculinity edition ***

“Donald Trump, Vladimir Putin, Silvio Berlusconi” 
Πέτρος Καούνης:
Fuck: Donald Trump, Fuck Donald Trump, Fuck Donald Trump. Και αν δεν το εμπεδώσατε, ακούστε και αυτό.
Marry: Vladimir Putin. Άντρας με ισχυρή προσωπικότητα που γεννάει την ελπίδα και αυτοκράτορας του ξανθού γένους που θα μας βοηθήσει να πάρουμε πίσω την Πόλη. Αυτή ακριβώς την πρόταση είχα γράψει και στο CV που έστειλα για αρθρογράφος στην Ελεύθερη Ώρα, αλλά μπερδεύτηκα και έστειλα προκήρυξη της ΟΑΚΚΕ και τώρα η φάτσα μου είναι τοιχοκολλημένη σε Α0 στους τοίχους της Αθήνας με λεζάντα: Ρωσόδουλος Πράκτορας.
(Παρεμβολή Άρη Τόλιου: εγώ πάντως θα έλεγα kill Putin. Μου φαίνεται ο τύπος που ότι παρτίδες και να έχεις μαζί του, στο τέλος πρέπει να τον φας για να μη σε φάει αυτός πρώτο. Δεν ξέρω τι θα έκανα με τους άλλους, αλλά δε νιώθω να απειλείται τόσο η σωματική μου ακεραιότητα).
Kill: Silvio Berluskoni. Από ζήλια και μόνο. Ποιος δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του έστω και για μέρα. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να εύχεται στην επόμενη ζωή να είναι απλά το νερό στο τζακούζι του στη βίλα των οργίων.
ballhog rainbow

   [ + ]

1. Screw the cap!
2. αν και είμαι βέβαιος πως ο Zen Master βλέπει μονάχα εφιάλτες πως ο Carmelo του καίει το ράντσο στην Montana