The Ball Hog’s 2017-18 NBA Previews: Minnesota Timberwolves

Posted on Sep 27 2017 - 5:45pm by Nicolas Radicopoulos

Από τις περσινές εισαγωγικές γραμμές του αντίστοιχου preview των Timberwolves που έγραφαν “Η ομάδα της Minnesota έχει να τερματίσει έχοντας πετύχει 41 ή περισσότερες νίκες και ρεκόρ ανώτερο ή ίσο του .500 από το μακρινό 2005. Μετράει, δηλαδή, 11 σερί losing seasons.” χρειάζεται να αλλάξουμε απλά το “11” σε “12”. Ο περσινός ενθουσιασμός, για σπάσιμο της κατάρας και είσοδο στα playoffs δεν δικαιώθηκε, αλλά, αντίθετα, μετατέθηκε έναν χρόνο μετά. Με τον Jimmy Butler πλέον δίπλα στους Towns και Wiggins, η ομάδα δείχνει πιο γεμάτη και πιο έτοιμη από ποτέ για να κάνει το βήμα παραπάνω. Θα δικαιώσει φέτος τις προσδοκίες;

Που σας αφήσαμε;

Σε μια αργή και εκπαιδευτική διαδικασία ωρίμανσης. Παρά τον υπερενθουσιασμό που είχε κατακλύσει οπαδούς και δημοσιογράφους στα ξεκινήματα της προηγούμενης σεζόν (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου), η ομάδα κινήθηκε πολύ πιο ρεαλιστικά και γειωμένα. Πως θα μπορούσε, εν τέλει, διαφορετικά, με τόσα πιτσιρίκια που έπρεπε να εξοικειωθούν σε λογικές και μεθόδους Thibodeau; Εύλογα, συνεπώς, η σεζόν ξεκίνησε με το “βαρύ” 6-18, αλλά η δυσκολία τους εντοπιζόταν αλλού, και συγκεκριμένα στo να κρατήσουν τις διαφορές που έχτιζαν μέσα στους αγώνες, σαν να κατέβαινε άλλη ομάδα στο πρώτο, κι άλλη στο δεύτερο ημίχρονο. Αναλυτικότερα, όμως, για τη βελτίωση που παρουσίασαν μέσα στη σεζόν είχε γράψει ο αγαπημένος ομόσταυλος Gus.

Καλοκαιρινός σχεδιασμός

Την -ενδεχομένως καλύτερη fantasy λίγκα του κόσμου, την- Locked Out League, προσπαθήσαμε στήνοντάς της, να την κάνουμε όσο πιο ρεαλιστική γίνεται, να προσομοιάζει όσο περισσότερο γίνεται στους κανόνες του ΝΒΑ. Στην LOL, λοιπόν, όποτε κάποια ομάδα έχει θέμα με το salary της ή απλά θέλει να κάνει μια τίμια, σωστή, fantasyακή ληστεία, πηγαίνει είτε στον Λουκά (τον δικόν μας του Ball Hog), είτε στον Ηλία (αδερφό από την Αλεξανδρούπολη), τους στέλνει ό,τι μαλακία έχει στο κεφάλι του, και απλά περιμένει να πατήσει ένας από τους δύο το accept. Και ξέρετε ποια είναι η πλάκα, έτσι; Ότι πάντα ένας από τους δύο θα το πατήσει! Στον αρχικό εκνευρισμό των υπολοίπων το επιχείρημα τόσα χρόνια παραμένει το ίδιο: “- Το front office των Bulls θα το δεχόταν;” “-Θα το δεχόταν.” “-Άρα ρεαλιστικό, άρα περνάει!”. Ακριβώς το ίδιο -και σταθερό και αλάνθαστο- σκεπτικό ακολούθησαν και οι Wolves στον καλοκαιρινό τους σχεδιασμό:

“-Ρε σεις ποιον παίχτη να πάρουμε;”

“-Στον Πρόεδρα/Head Coach ξέρετε πως αρέσει ο Butler.”

“-Των Bulls, ε; Καλό αυτό…”

“- Και τι να στείλουμε όμως ρε σεις για αντάλλαγμα;”

“Κάτσε να σκεφτούμε… Ποιοι είναι ρίσκο να τους κρατήσουμε εμείς; Ο LaVine είναι υπεραθλητικός και έπαθε ACL που μάλλον θα τον επηρεάσει… Και ο Dunn, που πέρσι μέχρι και για ROY τον είχαν τον Σεπτέμβρη, αντ’ αυτού ήταν μια απογοήτευση και μισή… Ούτε σε ανοιχτό γηπεδάκι δεν μπορούσε να οργανώσει επίθεση… Να στείλουμε αυτούς τους δύο, τι λέτε;”

“- Ρε συ θα μας κράξουν οι υπόλοιποι. Να βάλουμε και το pick μας έστω.”

“- Δίκιο έχεις. Στο ότι θα μας κράξουν. Αλλά οι Bulls είναι, γαμώτο, οι άλλοι. Πρέπει να κάνουμε μια καλή ληστεία. Κι αν ζητούσαμε το δικό τους pick πίσω;”

“-Σιγά μην μας το δώσουν! Rebuild πάνε να κάνουνε, τα χρειάζονται τα picks τους! Και στην τελική, Butler τους ζητάμε, έναν top-15 παίχτη της λίγκας!”

“-Εγώ το στέλνω έτσι το proposal για αρχή, και βλέπουμε.”

(10 λεπτά μετά….)

“-Μαλάκα μου πατήσανε accept! Αν είναι δυνατόν! Πατήσανε accept! Πήραμε Butler για έναν κουτσό, έναν τυφλό και pick swap 10 θέσεις κάτω!! Πάμε να πιούμε να το γιορτάσουμε!”

Και με ακριβώς αυτόν τον τρόπο ο Jimmy Butler και το #16 του draft, στο οποίο επελέγη ο ντελικάτος, μα άγουρος ακόμα ψηλός, Justin Patton, ήρθανε στoυς Wolves, έναντι των Kris Dunn, Zach LaVine και το #7 του draft, στη μεγαλύτερη μεταγραφική ληστεία της φετινής ΝΒΑικής off-season.

Στις υπόλοιπες κινήσεις τους, οι Wolves αποχαιρέτησαν τον νεο-hipster άσφαιρο μάγο της σπυριάρας Ricky Rubio, τον οποίον έστειλαν στη Utah έναντι του pick πρώτου γύρου των Jazz στο draft του 2018. Στη θέση του αποκτήθηκε ο βετεράνος Jeff Teague, σε ένα τριετές συμβόλαιο έναντι $ 57 εκατ., κάνοντάς τον -προς ώρας- τον πιο ακριβοπληρωμένο παίχτη της ομάδας. Προσωπική εκτίμηση πως σε αυτά τα χρήματα δεν ήταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσαν να κάνουν στη φετινή off-season στη θέση. Αν το ζήτημα ήταν η αναβάθμιση του περιφερειακού σουτ στη θέση του PG, τότε δεν βλέπω κάτι εντυπωσιακό σε έναν παίχτη καριέρας 35,5% από το τρίποντο, που τη σεζόν που τέλειωσε ήταν ακριβώς στον μέσο όρο του.

Πιστός στην έννοια της μαφιόζικης φαμίλιας, ο caoch Tibs έφερε στην παγωμένη Minnesota τόσο τον Taj Gibson, για δύο χρόνια, έναντι $ 28 εκατ., όσο και τον αγαπημένο του Aaron Brooks, σε veteran minimum συμβόλαιο. Οι ενστάσεις κι εδώ αρκετές, μιας και σε πολύ καλύτερη τιμή στην αγορά υπήρχε ο Patrick Patterson, καλύτερος σουτέρ από τα 7,25 και τρομακτικά συνεπής αμυντικός, που κατέληξε στους Thunder έναντι μόλις $ 5,2 εκατ. τον χρόνο, ενώ για τον Brooks υπάρχει η φοβία πως θα πάρει εκείνος τον ρόλο του αναπληρωματικού pg, κόβοντας λεπτά και εξέλιξη από τον σαφώς καλύτερό του Tyus Jones.

Αναπάντεχη, ως προς τα χρήματα της συμφωνίας, ήταν και η παραμονή του Shabazz Muhammad έναντι μόλις $ 1,6 εκατ. για έναν χρόνο (και έναν δεύτερο στα $ 1,7 εκατ. player’s option).

Τέλος, η μόνη σημαντική προσθήκη αξιόπιστου περιφερειακού σουτ ήταν αυτή του 37χρονου Jamal Crawford, ενός σουτέρ με πάνω από 40% από το τρίποντο. Μία σεζόν. Εκείνη του 2001-02, 15 χρόνια πριν (ποσοστό καριέρας 35%)…

Κρίνοντας συνολικά τις κινήσεις του οργανισμού την off-season, φαίνεται πως βασικός στόχος ήταν το μπόλιασμα με εμπειρία του νεανικού και ταλαντούχου κορμού της ομάδας, αλλά και η απόκτηση μεγαλύτερου βάθους στο ρόστερ. Συνολικά προστέθηκαν παίχτες λογικής και νοοτροπίας Thibodeau, αλλά η λειψυδρία από τα 7,25 δείχνει να μην αντιμετωπίστηκε επαρκώς.

Timberwolves Depth Chart

Υπερατού

Towns, Buttler, Tηibs, Wiggins. Με αυτή τη σειρά. Το ταλέντο πλέον είναι άφθονο στους Wolves και αυτό αναμένεται να ξεδιπλωθεί στο παρκέ στη δεύτερη σεζόν του coach Thibodeau στην ομάδα. Ενώ και η άμυνα της ομάδας αναμένεται να παρουσιάσει σαφή βελτίωση.

Aλλά μιας και μιλάμε για “υπερατού”, ας πάμε στο απόλυτο. Την εποχή που η συζήτηση γίνεται για τους “μονόκερους” της λίγκας και το μπάσκετ του παρόντος, αλλά και του -άμεσου τουλάχιστον- μέλλοντος, είναι το positionless basketball, ο KAT μέσα από τις δύο πρώτες του χρονιές στη λίγκα αποδεικνύει πως είναι το απόλυτο υπερόπλο, ο απόλυτος “μονόκερος”, η προσωποποίηση του σύγχρονου μπάσκετ.

Στον κάτωθι πίνακα παρουσιάζονται οι τρεις πρώτες χρονιές του Anthony Davis στο ΝΒΑ, και οι αντίστοιχες δύο του Towns.

Τόσο στην σύγκριση της αντίστοιχης χρονιάς, όσο και στην σύγκριση της αντίστοιχης ηλικίας, ο ΚΑΤ είναι καλύτερος. Και το σημαντικότερο: είναι ατσάλινος, δεν έχει χάσει παιχνίδι. Αν αναλογιστούμε πως στην τρίτη του χρονιά ο Davis ήταν στην All NBA team και πως τα νούμερα του KAT είναι ήδη καλύτερα από τα του Davis της χρονιάς εκείνης, καταλαβαίνετε για τι ακριβώς παίχτη μιλάμε, έτσι;

Panic button

Όπως είχαμε γράψει και στον “Αποχαιρετισμό” τους, η κακιά συνήθεια της ομάδας κατά την περσινή σεζόν ήταν να χάνει πολύ εύκολα μεγάλες διαφορές που κατακτούσε νωρίς στα παιχνίδια, σημειώνοντας ρεκόρ 24-22 στα παιχνίδια που είχε προηγηθεί με τουλάχιστον δέκα πόντους, την στιγμή που το μέσο ποσοστό νικών ομάδων του ΝΒΑ σε αντίστοιχες περιπτώσεις έφτανε το 79%. Θεωρητικά οι βετεράνοι που προστέθηκαν και το βάθος του πάγκου που αποκτήθηκε θα αντιμετωπίζουν αποτελεσματικότερα το συγκεκριμένο θέμα.

Ένα δεύτερο θέμα προβληματισμού είναι η παρουσία πλέον πολλών παιχτών που θέλουν την μπάλα στα χέρια τους για να δημιουργήσουν. Κι όσο κι αν ο Teague είναι ένας οικονομικός pg, που μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την μπάλα, Butler, Wiggins, και Towns, όχι απλά την χρειάζονται, αλλά την απαιτούν. Θα έχει ενδιαφέρον η διαχείριση του θέματος από τον Thibodeau.

Aν κάτι περιμέναμε από τους περσινούς, νέους, φρέσκους και αθλητικούς Wolves ήταν η παρουσίαση μιας συμπαγούς και σκληρής Thibodeau-ιακής άμυνας. Αντ’ αυτού παρουσίασαν την 26η, πέμπτη χειρότερη, άμυνα της λίγκας. Και παρότι κατά διαστήματα η άμυνά τους, ειδικά μετά το All Star, έπνιξε κόσμο, η συνολική εικόνα ήταν απογοητευτική. Το βασικό θέμα προβληματισμού σχετικά, βέβαια, είναι πως το σύγχρονο ΝΒΑ είναι τρομακτικά επιθετικοκεντρικό και οι επιθέσεις είναι που έχουν εξελιχθεί (με τη βοήθεια τεχνολογίας και επιστημών) και κερδίζουν τα παιχνίδια. Οι Τελικοί του 2017 αποτελούν το απόλυτο σχετικό παράδειγμα. Συνεπώς, ο Thibodeau θα δώσει και πάλι βάρος στην άμυνα, ή θα προσπαθήσει παράλληλα να αναπτύξει το τεράστιο επιθετικό ταλέντο που έχει στη διάθεσή του;

Επιπρόσθετα, άλυτο πρόβλημα παραμένει η ελλιπής περιφερειακή απειλή, σε ένα πρωτάθλημα που είναι παραπάνω από απαραίτητο για να μπορούν να ανοίξουν οι άμυνες για τους χώρους που απαιτούν οι Buttler, Wiggins και Towns για τις εφορμήσεις τους προς το καλάθι. Στο τρέχον roster το καλύτερο ποσοστό έξω από τα 7,25 κατά την περσινή σεζόν το είχε ο Gorgui Deng με 37,2%, ενώ κανείς άλλος δεν ήταν πάνω από τον μέσο όρο της λίγκας, στο 35,7%. Πρόβλημα…

Τέλος, ο προσωπικός μου φόβος για αυτή την ομάδα είναι το ξεζούμισμα του coach-Thibs στους παίχτες του. Τη σεζόν 2016-17 οι Wiggins και Towns ήταν οι δύο πρώτοι σε λεπτά στη λίγκα με 3.048 και 3.030 αντίστοιχα, ενώ ο Towns δεν έχει χάσει παιχνίδι στις δύο πρώτες του χρονιές στη λίγκα (164/164), ενώ ο Wiggins μόλις δύο σε τρεις σεζόν (244/246). Ε, τρέμω στην ιδέα πως ο ΚΑΤ στα 28 του θα έχει ξεζουμιστεί από τον Thibodeau και την κακή του συνήθεια να παίζει τους παίχτες του μέχρι να πέσουν λυπόθυμοι, θυμίζοντας κάτι από τον βετεράνο, παλαίμαχο και για λύπηση από τα 28 Luol Deng.

Α. Θα ήθελα να σας εξομολογηθώ πως, όσο μου άρεσε το νέο σήμα των Wolves, τόσο πανικό έπαθα όταν είδα την νέα τους πράσινη πιτζάμα τρίτη εμφάνιση.

“Βγάζουν τον ThanksGiving ο Προπονητής και o GM?” Αξιολόγηση σχεδιασμού και μέλλον.

Τον σχεδιασμό τον σχολιάσαμε ήδη. Ήταν τεράστια επιτυχία η απόκτηση Butler, και δη στην τιμή που αυτό επετεύχθη, και σίγουρα η έλευση βετεράνων κρίνεται θετική. Όπως και το μεγαλύτερο βάθος που ο πάγκος απέκτησε. Παρόλα αυτά θέματα, όπως το περιφερειακό σουτ, δεν αντιμετωπίστηκαν, και δεδομένα στα αρνητικά κατά τον γράφοντα είναι και οι παίχτες που επιλέχθηκαν, έναντι των διαθέσιμων, πολλές φορές φτηνότερων και καλύτερων συνάμα, επιλογών.

Παρόλα αυτά θέμα αλλαγών σε front office και προπονητικό team δεν πρόκειται να υπάρξει. Κάθε σοβαρός οργανισμός όταν επιλέγει ένα πενταετές πλάνο, το στηρίζει και το αφήνει να εξελιχθεί και πέρα του δεύτερου χρόνου του. Και οι Wolves μπαίνουν μόλις στο δεύτερο χρόνο του τρέχοντος project, έχοντας μάλιστα κάνει σαφείς κινήσεις προς την επιθυμητή κατάσταση.

Χ-Factor

Με 23,6 πόντους την περσινή σεζόν (αλλά σε 19 προσπάθειες), με 35% από τα 7,25 (βελτίωση από το προπέρσινο 30%) και ένα εξαιρετικά αθλητικό κορμί, ο Wiggins είχε σαν μελανό σημείο την κακή του άμυνα (στο bottom 12 της λίγκας στο defensive rating), παρά τη φήμη του καλού αμυντικού που τον ακολουθούσε από το κολέγιο. Πλέον, με τον Jimmy Butler δίπλα του στα φτερά, οι προσπάθειες θα μειωθούν, αλλά επιβάλλεται να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα, μιας και θα έχει μεγαλύτερο χώρο δράσης και οι άμυνες δεν θα κλείνουν όσο πέρσι πάνω του. Η προσαρμογή του στην νέα κατάσταση και η εξέλιξή του, τόσο αμυντικά, όσο και επιθετικά από άποψη αποτελεσματικότητας και κίνησης χωρίς την μπάλα, είναι που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό το που είναι τελικά το ταβάνι των φετινών Wolves. Έτοιμος να υπογράψει ανανέωση $ 148 εκατ. για πέντε χρόνια πρέπει να δικαιώσει την πίστη του franchise κάνοντας το βήμα παραπάνω που αναμένεται από αυτόν.

Keep an eye on

Ο Shabazz Muhammad είναι μέσα μου περισσότερο καταχωρημένος για το γεγονός πως είχε φωνάξει παράνομα “κοπέλα” στο Rookie Transition Program και εκδιώχθηκε από αυτό το 2013, παρά για τις αγωνιστικές του επιδόσεις. Ωστόσο, με 10 πόντους με δύο τρίποντα, αλλά και 52,3% eFG% τη σεζόν 2016-17, αλλά και την επιλογή να υπογράψει ένα under market value συμβόλαιο για να παραμείνει στην ομάδα, δείχνει πως θέλει και διεκδικεί τον ρόλο του πρώτου βιολιού στα second units των “Λύκων”. Σε περίπτωση που ανεβάσει το παιχνίδι του (και το 33,5% που έχει από το τρίποντο), τότε θα μιλάμε για ένα σημαντικό γρανάζι στη νέα μηχανή του coach Thibs.

Ένοχη απόλαυση

To pick’n’roll του Butler με τον Towns στα πλάγια, με τον Teague να είναι σε spot θέση και τον Gibson να σκρινάρει τον Wiggins στην αδύνατη πλευρά για να κόψει ο τελευταίος προς το καλάθι. Μπορώ να δω έναν αγώνα που κάθε επίθεση των Wolves θα έχει αυτό ακριβώς το play. Οι δυνατότητες τελειώματος της φάσης που ανοίγονται από το συγκεκριμένο είναι είναι πάμπολλες: τρίποντο Butler, pop Towns και γλυκό σουτάκι από μέση απόσταση ή τρίποντο, σπάσιμο μπάλας, είτε στο ρολλάρισμα του KΑΤ, είτε με slash του Butler και, με το κλείσιμο της άμυνας πάνω, στον όποιον από τους δύο, είτε στον spot Τeague, είτε στον Wiggins που εφορμά. Αναμένω με προσμονή.

Μαντάμ Ζαΐρα

Όλο το καλοκαίρι διαβάζω στα sites από U.S. και ακούω στα podcasts των εκεί gurus (μου) για τους Wolves που ετοιμάζονται για μία σεζόν 50 νικών (η πρόβλεψη του Vegas τους δίνει με γραμμή τις 48,5 νίκες για το under/over) και δυσκολεύομαι να καταλάβω το πως. Δεν είναι μόνο ότι η φετινή Δύση είναι ο λάκκος με τα λιοντάρια και ακόμα και η 13η ομάδα (όποια καταλήξει 13η) αναμένεται να κάνει σημαντικές ζημιές, αλλά προσωπικά δεν καταλαβαίνω πως μια ομάδα μπορεί να πάει από τις 31 νίκες της προηγούμενης σεζόν στις 50. Ειδικά όταν βασικά θέματα, όπως το περιφερειακό σουτ, δεν λύθηκαν, ενώ ακόμα μένει να φανεί πως θα μοιραστούν οι νέοι ρόλοι στην επίθεση και πως (και αν) θα δέσει επιτέλους η άμυνα. Ακόμα και τις 46 να πιάσει, είναι μια βελτίωση της τάξης του 50% σε σχέση με την προηγούμενη επίδοση, μεταβολή σπάνια στο ΝΒΑ έτσι κι αλλιώς.

Συνεπώς, προσωπική μου εκτίμηση, ίσως όντας διστακτικότερος μετά τον περσινό μη δικαιωμένο ενθουσιασμό, είναι 44 με 46 νίκες και 7οι ή 8οι στη Δύση.

Τέλος, βλέπω μια οργιαστική χρονιά από τον Towns, ο οποίος θα πάρει ψήφους ακόμα και για το MVP award, ενώ, παρότι ασφυκτικά σκασμένη από ταλέντο η Δύση, δύο εκ των Towns, Butler, Wiggins θα είναι παρόντες στο All Star.

The following two tabs change content below.

Nicolas Radicopoulos

Επαγγελματίας auditor, εδώ βρέθηκε ως editor. Μέγας μάγιστρος του excel και neat freak, Νομίζει, λόγω δουλειάς, πως η δημιουργική γραφή δεν του ταιριάζει, αλλά κάνει λάθος. Τον συναρπάζει το γρήγορο, αλλά ομαδικό μπάσκετ, το παιχνίδι του Magic, κάθε point-forward, προεξάρχοντος του Boris Diaw, οι Γιούγκοι, οι αριθμοί του παιχνιδιού, είτε αυτοί αφορούν τα in game stats, είτε τα οικονομικά πίσω από αυτό (και μεταξύ μας, είναι ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να σου απαντήσει από μνήμης στην ερώτηση "Πόσα παίρνει ο Hollis Thompson;", εφόσον, δηλαδή, η ερώτηση δεν είναι "Ποιος διάολο είναι ο Hollis Thompson;"), αλλά περισσότερο από όλα το τσίπουρο (με γλυκάνισο!) παρέα με τους υπόλοιπους συντελεστές του Ball Hog.